Lijstjesmie

Als ik een woord moest kiezen dat me op het lijf geschreven was, zou het Lijstjesmie zijn.
Ik ben een Lijstjesmie, verslaafd aan lijstjes. Ik maak to-dolijstjes, boodschappenlijstjes, namenlijstjes, geboortelijstlijstjes, bloglijstjes en kinderlijstjes. Alles wat te maken heeft met Diego, en nu zusje S. (ik verklap lekker nog geen naam), schrijf ik zorgvuldig in de vele boeken die ik daarvoor gekocht heb.

Zo heb ik van Diego intussen 'Het negen maanden boek' van Pauline Oud, 'Baby's eerste levensjaar' van Winnie the Pooh, 'Mijn eerste vijf jaar' van Anne Geddes, 'Brabbels en uitspraken' van Pauline Oud en 'Mijn kind in lijstjes' van weetikniewie. Voor zus heb ik het eerste boek al aangeschaft (en al bijna half ingevuld, Gooohooodd wat gaat het snel) , de rest volgt ongetwijfeld. Nog op mijn lijstje (boekenwensenlijstje he, voor wie niet meer kan volgen): 'Mijn eerste jaar' en 'Mijn eerste vijf jaar' van Pauline Oud. En misschien nog 'Het crèche- en oppasboek. En 'Het grootouderboek', als ik hen zover krijg elke (on)benulligheid op te schrijven. Alles in tweevoud, natuurlijk: voor beide kinders hetzelfde. (ohja, en jaarlijks een  fotoalbum voor ieder kind. Mooie herinneren heb je nooit teveel, toch?)
Daarstraks vroeg ik me voor het eerst af wat ik na die eerste 5 jaar moet beginnen met mijn lijstjesdrang. Ik heb nog nooit een invulboek met als titel 'Mijn puber: de mooist momenten' in de rekken zien liggen.
Laat ik maar alvast op mijn lijstje zetten dat ik binnen 5 jaar een ton Post-its moet kopen. Je weet wel, voor het geval van bovenstaande (on)benulligheden in latere stadia van hun leven. Niet te missen natuurlijk. Post-its to the rescue: kwestie van het afkicken draaglijker te maken.

Steeds een beetje meer loslaten

Ik zit vandaag wat in Diego's geboorte-/opgroeiboeken te bladeren.
Eerste foto's, eerste hapjes en stapjes passeren de revue.
Wat was het een dotje, een engel, een perfect jongetje.
Waar is de tijd? Het is gek hoe er op het moment zelf niets lijkt te veranderen, maar zoveel dingen anders zijn als je erop terugkijkt. Hij zal nooit meer klein zijn, mijn grote kleine man.

Het is ergens ook dubbel. Ik heb altijd gezegd dat ik me zo verheug op de tijd dat hij 'groter' is, en dat is ook nog steeds zo. Elke leeftijd heeft zijn charmes en ik geniet met volle teugen van elke dag, elk uur en elke keer hij iets vertelt, voordoet of vraagt. Hij is nog steeds mijn dotje, mijn engeltje, mijn perfect jongetje. De deugnieterij en stoute dagen neem ik er voor lief bij.

Maar net zoals ik het gevoel had dat het schoolgaan maar voor een dagje was, heb ik ook het gevoel dat het groter worden ergens stopt. Dat hij blijft steken op, laten we zeggen, 8 jaar. Het zou maar mooi zijn. Nee hoor, groter worden, groeien en nog meer groeien: het stopt niet. Het gaat door tot de basisschool, middelbare school, unief. Tot liefjes, samenwonen, trouwen, kinderen. Het stopt niet, nooit.
Loslaten begint vanaf het moment dat je kind je buik verlaat. Elke dag weer een beetje meer.
Slecht is het niet, makkelijk evenmin.
Iedereen maakt het mee, ook onze grote schatten zelf. Die kinders van ons zullen ook ooit geconfronteerd worden met de moeilijkheidsgraad van wat wij nu doen.
Houden van, immens hard en voor altijd. Opvoeden en bijstaan, immens graag en voor altijd.
Steeds een stukje loslaten, immens moeilijk en voor altijd.