Mislukt voornemen

Voornemens zijn meestal niet zo aan mij besteed.
Oke, mijn voornemen om te stoppen met roken is (na 100 verwoede en mislukte pogingen) dan toch eindelijk geslaagd, maar ik had me ook voorgenomen Diego elke dag te voet of met de fiets naar school te brengen en van school te gaan halen.
Nu, een maand na dato, moet ik bekennen dat ik de grootste luilak ever ben.
School is amper 10 minuten wandelen. Oke, misschien iets langer met een treuzelende peuter, maar dan nog. Met de fiets duurt het nog geen 5 minuten. En toch hoor ik me elke ochtend zeggen 'Kom, we gaan snel met de auto.'
MET DE AUTO. De school ligt letterlijk om de hoek. Het duurt langer om de auto te starten en parkeerplaats te zoeken dan dat ik daadwerkelijk onderweg ben, misschien zelfs dan dat ik met de fiets onderweg zou zijn. Om 15u neem ik wel vaak de fiets of ga ik te voet, maar meer omdat ik me gedwongen voel tegenover de natuur en mezelf gewoon een onnozele kwezel vind van tijd tot tijd.
Ik gebruik het vriesweer 's morgens voorlopig nog als excuus. Veeeels te koud hoor, 's morgens op de fiets of zo ontzettend lang te voet.
Ik schaam me diep en als ik met beter weer nog steeds slappe smoesjes gebruik, mogen jullie tijdelijk mijn autosleutels komen stelen.